SON DAKİKA

Butimar Kuşu

Bu haber 26 Nisan 2020 - 11:47 'de eklendi ve kez görüntülendi.

Pers mitolojisinde geçen bir kuşun adıdır; Butimar. Butimar  sadece deniz suyu ile beslenmektedir. Çağdaş İran edebiyatının kurucularından sayılan Sadık Hidayet’in Kör Baykuş (Buf-ı Kur) adlı romanını Türkçeye çevirirken karşılaşmıştım Butimar kuşu ile; “Sessizliğin dünyadaki en iyi şey olduğunu sanıyordum. İnsanın tıpkı bir Butimar kuşu gibi denizin kıyısında kanatlarını açıp, yalnız oturmasının daha iyi olabileceğini düşünüyordum.”

Efsaneye göre, Butimar kuşu bir gün denize aşık olur. Her gün deniz kıyısında kanatlarını açıp, güneşin altında parıldayan denizi izler durur. Oldukça susamış olmasına rağmen, denizin suyundan içmez Butimar kuşu. Çünkü Butimar, bir gün denizin kuruyacağını düşünür ve bu tasa yüzünden denizin suyuna gagasını bile değdirmez. Öylece susuzluktan ölene kadar denizi seyreder durur. Butimar, denize yani sevgilisine zarar vereceği, onu yok edeceği korkusu ile bir yudum su bile içmeden can verir. Butimar ölüp gider, ama sanki Butimar hiç var olmamış gibi, sanki hiç aşk dolu gözler ile denizi izlememiş gibi, deniz hala parıldamaya, güneşle dans etmeye devam etmekte. Butimar aşkından mı öldü, yoksa susuzluktan mı?

Feridüddin Attar’ın Mantıku’l-Tayr “Kuşların Dili” adlı eserinde Butimar kuşu, kendinden şöyle bahseder; “Ey kuşlar! Benim derdim kendime yeter. Ben kendi yaramı iyileştirmekle uğraşıyorum. Benimle uğraşmaktan vazgeçin! Denizin kıyısında ne güzel bir yurdum var. Kimseler duymaz sesimi, feryadımı. Denizin kıyısında kederli, kaygılı ve susamış bir şekilde otururum. İçim susuzluktan yanıp kavrulsa da, dudaklarım susuzluktan kurusa da, içemem denizin suyundan. Esirgerim kendimden, kıskanırım. Deniz olağanca gücüyle coşar, köpürür, fakat ben bir damla bile içemem ondan . Sanki denizden bir damla su içsem, deniz kurur, yok olur. Bu kıskançlık ateşi, susuzluğun dudaklarımı kavurduğu gibi yüreğimi kavurur durur. Bana denizin aşkı yeter, başımdaki bu sevda bana yeter.”

Sevdiğinden sonraya kalmak dilermiş  nefs-i bed
Kıssa-yı nikûyı Bûtîmâr geldi akla

Esat Paşa (1780-1851)

“Kötü nefis (can), sevdiğinden sonraya kalmayı dilermiş. Bu durum, bana güzel Butimar kuşunun hikâyesini hatırlattı.”

irfan Alan
irfanalan12@gmail.com